Galileo Galilei (1564—1642), zwany Galileuszem, to jedna *z tych postaci, których działalność wywarła głęboki i wszechstronny wpływ na rozwój nauki. Nieodrodny syn włoskiego odrodzenia zadziwia już choćby skalą swych zainteresowań, lecz przede wszystkim rozmiarami i trwałą wartością swoich osiągnięć. Ów najwybitniejszy przedstawiciel poznawczej myśli z przełomu XVI i XVII wieku był czołowym fizykiem, matematykiem, astronomem, filozofem i wynalazcą swego czasu. Jako pionier nowoczesnej nauki opartej na doświadczeniu, sprostował wiele błędnych mniemań, uznawanych przez naukę od czasów Arystotelesa, m.in. udowodnił, że wbrew twierdzeniu tego starożytnego mędrca prędkość spadania ciał nie jest proporcjonalna do ich ciężaru. Wyznaczył matematycznie krzywą balistyczną, dowiódł, że powietrze ma ciężar, odkrył — a po latach zastosował do mierzenia czasu ■— podstawową zasadę ruchu wahadłowego, wynalazł termometr, zapoczątkował naukę o wytrzymałości materiałów. To tylko najważniejsze spośród jego osiągnięć. Galileusz budował również jako jeden z pierwszych lunety i pierwszy zastosował je do badań astronomicznych (1609), stając się twórcą teleskopu. Badając nim niebo dokonał podstawowych odkryć przemawiających za słusznością teorii Kopernika. W końcu 1609 roku stwierdził, że Księżyc jest ciałem niebieskim podobnym do Ziemi, a Droga Mleczna zbiorowiskiem słabo widocznych gwiazd. 7 stycznia 1610 roku odkrył cztery największe księżyce Jowisza, tworzące wraz ze swą macierzystą planetą jak gdyby miniaturowy model układu planetarnego, w lipcu tego roku pierścień Saturna, a w sierpniu cykl faz Wenus i Merkurego. Głosząc poglądy o ruchu Ziemi wokół Słońca oraz dokoła własnej osi, popadł Galileusz w konflikt z Kościołem, który właśnie (1616) potępił naukę Kopernika.